hoofd

*Het verhaal van mijn motorongeluk op Bali…

Huis van Pat z'n vader

Huis van Pat z’n vader op Bali

In 2005 heb ik een motorongeluk gehad op Bali. Een jaar later schreef ik, in een brief aan een vriend van mij die ook een motorongeluk heeft gehad, waarbij z’n been geamputeerd moest worden, mijn ervaring. Dat verhaal staat hieronder.

Na het ongeluk is mijn leven erg ten goede veranderd. Ik ben dankbaar voor het feit dat het leven nog niet klaar was voor mij en dat ik goed ben hersteld. Het heeft me gemaakt tot de persoon die ik nu ben en me gesterkt in het ontdekken van mijn levensmissie.

Mijn verhaal

In 2005 ging ik naar mijn goede vriend Patrick in Azië om even tot mijzelf te komen... Ik was even helemaal klaar met alles; mijn werk, mijn vriend, mijn kind (dit laatste kan ik me overigens écht niet meer voorstellen; ik heb zo’n ontzettend gaaf klein meisje!!!!) Maar goed, misschien ken je het wel; de rest kan ff lekker in de stront zakken, maar je hebt écht ff tijd voor jezelf nodig want als je zo doorgaat komt het niet goed. Heel egoïstisch, maar dat moet je af en toe wel zijn…

De beslissing om naar de andere kant van de wereld te gaan is een vrij impulsieve geweest. Ik had een, vrij pessimistische, mail naar Patrick gestuurd en hij reageerde daar vrijwel direct op. Hij stelde me voor om naar Thailand te komen, waar hij woont, en eigenlijk vond ik dat wel een supergaaf idee! ‘s Avonds heb ik dat thuis medegedeeld en twee weken later zat ik eigenlijk al op Bali. Dat was namelijk het plan; eerst een week op Bali (Patrick zijn vader heeft daar een huis en hij was daar op dat moment vakantie aan het vieren, of eigenlijk ‘vakantie op vakantie’, want die gozer heeft natuurlijk altijd vakantie, als je begrijpt wat ik bedoel…:). We zouden het eiland op de motor verkennen en na een week weer richting Thailand gaan om daar nog een week te chillen! Maar helaas liep dat allemaal anders dan gepland…

Motorrijden Bali

Motorrijden Bali

Na twee dagen motorrijden gingen we bij een tempel op zo’n 1600 m kijken. Ontzettend steil weggetje met super scherpe bochten die Mount Agung op en het had net geregend dus de weg was spekglad. Toen we naar boven reden werd ik al half chagerijnig (en bang), ik dacht ‘verdomme, hier moet ik zo ook weer naar beneden’… Maar goed, ik wilde me niet laten kennen en ging gewoon mee naar boven. Daar moesten er nog 400 traptreden genomen worden om daadwerkelijk bij die tempel te komen en toen vroeg Patrick me of ik toevallig ongesteld was, want ‘bloedend’ mag je die tempel niet in… Handig om dat na deze martel-motor-gang te vragen; ik werd boos (ik was inderdaad ongesteld), maar wat wilden die gasten doen dan; moest ik mijn rok omhoog doen of konden ze dat soms ruiken? Ik had niet die hele weg afgelegd om gelijk weer rechtsomkeerd te maken, dus ik ging gewoon die tempel bekijken!

Tempel Mount Agung

Tempel Mount Agung

(En tja, das de Goden verzoeken hè…..) Heel bijzonder, die tempel..NOT, maar ach, Patrick wilde me het graag laten zien en het was daar boven wel heerlijk rustig.

“Ketut is nooit van zijn leven van Bali weg geweest. Hij  is zelfs amper van deze veranda weg geweest. Ooit is hij op pelgrimage naar de Agungsberg geweest, de grootste en in spiritueel opzicht de belangrijkste vulkaan van Bali, maar hij zei dat de energie daar zo krachtig was dat hij nauwelijks durfde te mediteren, zo bang was hij dat hij door het heilige vuur verteerd zou worden. ” ( Uit ‘Eten, bidden en beminnen’ – Elizabeth Gilbert -blz 347)

Vervolgens weer op de motor naar beneden met zweet in mijn bilnaad. De eerste bocht ging goed en toen ja….toen raakte ik naast de weg (gelukkig niet het ravijn in). Probeer zo’n motortje maar eens te houwen dan, ik werd gelanceerd en de motor kwam op mijn buik terecht. Ik weet nog precies wat ik toen dacht en voelde…. Patrick was voor me uit gereden en was de bocht al door. Ik schreeuwde zo hard als ik kon zijn naam en uiteindelijk kwam hij terug en zag me liggen. Ik had zo’n vreselijke pijn onder mijn borst en met ademhalen.

Patrick bekeek me (behalve een schaafwond op mijn schouder was er niets te zien) en probeerde contact met me te houden, zodat ik niet weg zou zakken. Ik klaagde over mijn pijn, maar hij zei dat ik ‘helder’ was dus dat het waarschijnlijk allemaal wel mee viel. Hij dacht aan gekneusde ribben, maar ik voelde dat het niet goed was; ik dacht zelf aan een maagperforatie of longperforatie omdat ik zoveel pijn had in die gebieden. Op dat moment begon de zon weer te schijnen en hoewel ik het heel koud had en lag te rillen, was ik ook zeiknat van het zweet. Hij hielp me op te staan, maar ik zakte gelijk weer in. Uiteindelijk heeft hij me naar de andere kant van de weg gedragen en onder een boom in de schaduw gelegd. En daar dacht ik echt dat dat het laatste was dat ik zou zien. Gras, die rotweg en mijn motor die daar lag. En Patrick die me maar aaide…

Net voor het ongeluk..400 treden weer naar beneden

Net voor het ongeluk..400 treden weer naar beneden (zie die onheilspellende wolk.. ;-))

We moesten naar beneden zien te komen, maar het was geen doorgaande weg, dus wachten tot er iemand langs zou komen. De eerste auto die langskwam werd door Patrick aangehouden; ze bekeken me en wilde me wel mee nemen, maar ze moesten eerst gaan ‘offeren’ boven en zouden me een half uur later wel oppikken :-(  De volgende auto bekeek me en reed gelijk door. De derde auto wilde me mee nemen en ik werd achterin gezet. Patrick reed met mijn motor naar beneden (er waren alleen wat dingen verbogen, achteraf bleek de schade € 2 te bedragen, haha) en een andere man nam Pat zijn motor mee.

Onder aan de berg vonden die mensen het toch verstandig om me naar de dokter te brengen. Daar aangekomen werd ik onderzocht, maar de dokter had niet de juiste apparatuur om me inwendig te onderzoeken. Hij zette me in zijn auto en reed me naar een ziekenhuis op anderhalf uur rijden. Ik lag half op een stoel achterin en over de hobbelige weggetjes binnendoor was geen pretje. Om de pijn te ‘verzachten’ hield ik continu mijn armen om mijn buik, tevergeefs.. Het eerste ziekenhuis beschikte ook niet over de juiste apparatuur, maar ik kreeg daar in ieder geval pijnstillers en een infuus. Daarna hup in de ambulance (voorzover je van een ambulance kunt spreken; een busje waar ik achterin op een los bed lag dat bij elke keer remmen of optrekken weer verschoof, en elke keer weer die dreun door mijn buik…op een gegeven moment heb ik me maar klemgelegd tegen de deur aan zodat dat bed op zijn plaats bleef).

Deb en Pat int ziekenhuis

Deb en Pat int ziekenhuis..bijna naar huis!

In het Staatsziekenhuis in Denpasar werd ik op een afdeling gelegd waar brommer- en motorongelukken aan de orde van de dag zijn (kan ook niet anders in die verkeersjungle op Bali). Er werden continu mensen binnengebracht met de ergste verwondingen, ik werd er onpasselijk van. En een geschreeuw en gegil van al die mensen (mensen moeten daar hun eigen medicijen en benodigdheden kopen en hebben niet veel geld, dus er werd veelal geopereerd zonder verdoving)…Vreselijk!

Wat een verhaal wordt dit zeg (het is de eerste keer dat ik het zo uitgebreid opschrijf, misschien wel een bepaalde manier van verwerken of zoiets..). Ik zal proberen wat meer to the point te zijn… (nb. Ik schreef dit verhaal in 2006)

Na lang wachten werd eindelijk een scan gemaakt en ze vertelde ons dat ik een scheurtje in mijn lever had en dat dat met wat rust moest stollen, dan was het gevaar zeg maar geweken. Ik moest dus een nachtje blijven en de volgende dag zou ik wel weer naar huis kunnen. Patrick had inmiddels al contact met de ANWB Alarmcentrale en zij namen ook contact op met de arts. De volgende dag weer een scan en bleek het scheurtje nog niet genezen en moest ik nog een nacht blijven. De ANWB wilde me uit dat ziekenhuis weg hebben en me naar een ziekenhuis in Jakarta brengen.

Mijn privéjet

Mijn privéjet

Na twee dagen werd ik dus met een privéjet overgevlogen. De arts van het staatsziekenhuis heeft het geprobeerd tegen te houden; ik had namelijk geen scheurtje in mijn lever, maar in mijn milt. En dat is een levensgevaarlijke situatie om dan anderhalf uur te vliegen. Maar goed, om daar in dat slachthuis (met kakkerlakken) te blijven was ook een risico en ik had die hobbelige weg vanaf de dokter ook overleefd. Dus we besloten lekker naar het privé-ziekenhuis te gaan.

In het vliegtuig

In het vliegtuig

We zaten met z’n zessen in het vliegtuig; twee piloten, een arts, een verpleegster, Pat en ik. Ik lag op een brancard in een soort van luchtbed (om alles zoveel mogelijk op te vangen).

Aangekomen in het Medistra Hospital in Jakarta werden scans en echos gemaakt en daar bleek inderdaad mijn milt gescheurd te zijn. De volgende dag werd ik gehaald voor een scan; ze wilden kijken of het verbeterd was. Helaas stond de chirurg een half uur later aan mijn bed en vertelde me dat hij een kijkoperatie via mijn navel wilde doen. Hij zou de boel bekijken en vervolgens besluiten wat te doen. Twintig minuten later lag ik op de OK. Ik weet nog goed dat de telefoon van de dr. Erawan ging met een ringtone van Santana; Samba Pati en toen zei hij; “sorry Debbie, Santana first”… Daar moest ik om lachen en ik heb dat nummer toen ik thuis kwam ook gelijk gedownload…

Mijn gescheurde milt

Mijn gescheurde milt

Toen ik weer bijkwam lag ik op de IC en vertelde Pat dat de operatie goed was verlopen. Maar binnenin was het een zooitje geweest; ik had een hoop bloed verloren dat in mijn buikholte en achter mijn borst zat en mijn milt was behoorlijk kapot geweest. Die hebben ze er dus uitgehaald. Das wel apart; om wakker te worden en dan te horen dat je milt er uit is. Het is natuurlijk heel anders dan een ledemaat missen, maar toch is het raar om te horen dat er een orgaan uit je is gehaald. (en dat je bloed van iemand anders hebt gekregen…)

Na de operatie

Na de operatie

Het ergste op dat moment vond ik nog wel het litteken dat ik erbij had gekregen, ik had al een keizersnee en nu dan ook nog een verticaal over mijn buik heen. Mooie bende, die buik van mij, alhoewel het lijkt op een lachend gezichtje en wie heeft dat nou?? :)

Vervolgens nog een aantal dagen herstellen en dat ging heel snel. Waarschijnlijk had ik wel een bepaalde wilskracht om weer naar huis te gaan, want het ging in een razend tempo. Zowel de artsen in Jakarta als de artsen in NL stonden daarvan te kijken. Mede dankzij mijn goede conditie, al heeft dat ook in mijn nadeel gewerkt. Juist door die conditie hebben de eerste artsen niet gemerkt wat er aan de hand was; alles was steeds goed, mijn bloeddruk, mijn bloed etc.

Nieuw litteken

Nieuw litteken

Maar goed, na anderhalve week ziekenhuis werd ik ontslagen en kon ik bijna weer naar huis. Patrick mocht met me mee om me te begeleiden en ook zijn vlucht terug naar Thailand werd door de ANWB betaald. We hebben mooi Business Class gevlogen, das dan wel weer leuk. Helaas heb ik Thailand nog niet gezien. Ik kwam terug in NL; een ervaring rijker en een illusie en een milt armer.

Paar dagen na de operatie

Snel herstel: paar dagen na de operatie

Sinds het ongeluk in 2005 is mijn leven heel erg veranderd. Ik sta heel anders in het leven (klinkt heel dramatisch, maar zo is het wel); ik bekijk dingen op een andere manier.

Toeval bestaat niet en het leven is te mooi om er niet van te genieten. En naar mijn idee kun je pas goed (én lang!) genieten als je lekker in je vel zit, vol blakende energie! Ik zorg goed voor mezelf, dat moet wel zonder milt, en ben er van overtuigd dat m’n wilskracht en gezonde lichaam voor een snel herstel hebben gezorgd.

Mijn milt kreeg ik mee op sterk water…Indonesië is een Islamitisch land en alles wat ‘uit je lijf’ komt, moet worden begraven.. en dat hebben Patrick, goede vriend Frits en ik dan ook gedaan. Onder een supermooie boom op de hei, een van m’n favoriete plekken!

Debbie

Milt in de grond

Milt in de grond

Pat en ik 'rouwen' om mijn milt

Pat en ik ‘rouwen’ om mijn milt

Dé boom

Dé boom